sobota, 23 lutego 2013

Podstawowe prawa i zasady psychopatologii (9)

9. Wszelkie objawy zaburzeń psychicznych i emocjonalnych można umownie sprowadzić do niedojrzałości

Osoba wykazująca zaburzenia psychiczne i/lub emocjonalne zazwyczaj w pewnym sensie cofa się w swych reakcjach do poziomu bardzo młodego człowieka lub nawet dziecka. W psychopatologii zjawisko powrotu do wcześniejszych etapów rozwoju osobistego nazywane jest regresją (słowo to ma również inne znaczenia). Pacjent z zaburzeniami psychicznymi ujawnia zazwyczaj daleko posuniętą niedojrzałość w reagowaniu. Osoba głęboko zaburzona psychicznie wykazuje tendencję do skrajnego zniekształcania rzeczywistości. Podobnie, jak dziecko, ucieka niejako w świat fantazji i iluzji, wewnętrznie dopasowując spostrzegany stan rzeczy do w danym momencie występujących potrzeb i pragnień. Czasem ma problemy z kontrolowaniem własnych popędów, tendencji agresywnych, destrukcyjnych itd. Często staje się niesamodzielna życiowo.

Człowiek cierpiący na zaburzenia nerwicowe wykazuje właściwą dzieciom chwiejność emocjonalną, tendencję do popadania w skrajne stany uczuciowe, egocentryzm, niską tolerancję stresu i zmęczenia. Osoba z depresją ocenia świat jednostronnie, stosując radykalne i sztywne (w tym przypadku negatywne i pesymistyczne) ramy klasyfikacji i interpretacji zdarzeń. Chwilowo lub trwale brak jej dojrzałej umiejętności wyważonego i krytycznego osądu rzeczywistości. 

Podobne analogie do właściwej dzieciństwu niedojrzałości można odnaleźć właściwie we wszelkich formach zaburzeń psychicznych i emocjonalnych. 

Czytaj kolejną część... 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz