środa, 5 marca 2014

Charakteropatia

charakteropatia – termin wprowadzony przez profesora psychiatrii, Tadeusza Bilikiewicza, na określenie zaburzeń osobowości i zachowania spowodowanych organicznym uszkodzeniem mózgu i dla odróżnienia ich od zaburzeń charakteru powstałych wskutek działania innych czynników etiologicznych.

Osoba ujawniająca charakteropatię jest przede wszystkim labilna emocjonalnie, drażliwa, gniewliwa, wybuchowa, ujawnia tendencję do zachowań impulsywnych, ma problemy z kontrolowaniem własnych zachowań popędowych. Wyróżnia ją ponadto duża męczliwość nerwowa, brak wytrwałości i konsekwencji, czasami nawet w zakresie najprostszych podejmowanych czynności. Charakteropatia skutkuje również problemami w funkcjonowaniu społecznym z powodu zaniku wszelkich zahamowań, lekceważenia norm społecznych, czasami skłonności do czynów o charakterze przestępczym. 

Zmianom w osobowości i zachowaniu zwykle towarzyszą zaburzenia funkcjonowania intelektualnego, których skrajną w przypadku uszkodzenia mózgu formą jest otępienie (demencja).


Organiczne uszkodzenie mózgu oraz powstałe na jego podłożu zmiany w osobowości mogą mieć różną etiologię, wyróżniamy więc charakteropatię pochodzenia toksycznego (na przykład w zaawansowanych stadiach uzależnienia od alkoholu), pourazowego (po urazach mechanicznych głowy i mózgu) i inne jej rodzaje. 




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz